این روزها حالم را دوست ندارم. نمی دانم اصلا چه حالی دارم. فقط می دانم خیلی خوب نیستم. خستگی، زندگی تکراری، نیافتادن اتفاقاتی که دوست دارم، سوزاندن وقت هایم و خیلی چیزهای دیگر. هوای سرد این روزها، ذهن و روح و جسمم را منجمد کرده. احساس می کنم هیچ چیز شادم نمی کند. سعی کردم تغییراتی در زندگی ام ایجاد کنم. از تغییرات خیلی کوچک شروع کردم. من همیشه عاشق خرید بودم و هستم . به خرید رفتم. خرید لباس و کفش و ساعت و موبایل. با بچه ها بازی کردیم و خندیدیم. مدل موهایم را تغییر دادم. آرایشم را عوض کردم. چند فیلم جدید دیدم. کتاب خواندم. آلبوم جدید و بسیار زیبای همایون شجریان

الان که دارم می نویسم، واقعا نمی دونم قرار این نوشته از چی صحبت کنه و به کجا برسه. حال این نوشته شاید شبیه حال خیلیا از جمله خودم باشه. گاهی وقتا صبح از خواب بیدار میشیم و نمی دونیم تا وقتی شب سرمون رو دوباره رو بالش میذاریم چه چیزا و چه کسایی رو می بینیم، چه حرفایی رو می شنویم و چه اتفاقایی برامون می افته. هر چقدر هم آدم منظم و بابرنامه ای باشیم اما بعضی اتفاق ها و دیدارها دست ما نیست. یک زمانی خیلی دنبال این چیزا بودم. وقتی صبح بیدار می شدم به بالا نگاه می کردم و لبخند می زدم. از خدا می خواستم امروز بهترین چیزها و بهترین آدما رو ببینم. بهترین حرفا رو بشنوم

زمستان این روزها با بی رمقی قدم بر می دارد. راستش خیلی دلم برای زمستان می سوزد. برای فصلی که این روزها حرفی برای گفتن ندارد . یکی از دغدغه های اصلی این زمستانم همین بود. برای همین در همان ابتدای نوشته ام از آن سخن گفتم. مدتی است که می اندیشم چرا این سال ها فقط دو فصل داریم. تابستان و پاییز. و البته چند دغدغه ی ریز و درشت دیگر هم دارم. بیشترین آدم هایی را که در طول روز می بینم به جز اعضای خانواده ام، کودکان و نوجوانان شهرم است. کودکان و نوجوانانی که منظم به کلاس هایم می آیند. کودکان و نوجوانانی که دوستم دارند و حرف های من برایشان مهم است. دلم می خواهد ساعت هایی

چند روز بیشتر تا بهار نمانده است . و من دوست دارم این روزهای پایانی زمستان هی کش بیاید و کش بیاید. کش بیاید تا خانه تکانی تمام شود. کش بیاید تا گزارش های کاری ام را بنویسم. کش بیاید تا برای بچه های کلاسم هدیه بخرم. کش بیاید تا چند شعر و داستان و طرح خوب برای این روزهای کش آمده آماده کنم. و بعد منتظر بهار بنشینم... آمد بهار عاشقان تا خاکدان بستان شود آمد ندای آسمان تا مرغ جان پرّان شود

خیلی وقت ها احساس می کنم تحمل خیلی از چیزها را ندارم. حس می کنم مشکلات برای من از دیگران مشکل تر است. ساعت ها و گاه روزها به اتفاقات دلگیر و ناراحت کننده فکر میکنم، از زوایای مختلف به آنها نگاه می کنم، عمقشان را اندازه می گیرم و در پایان غمگین تر می شوم. فکر کردن به این مسائل هیچ فایده ای برای من ندارد. اما نمی دانم چرا من و ذهن و فکرم اینقدر به آنها بها می دهیم. چرا هربار به گرمی از آنها استقبال می کنم و اجازه می دهم ساعت ها مهمانم باشند. امروز خیلی جدی به این مهمان های گاهی خوانده و گاهی ناخوانده ی ناراحت کننده فکر کردم. خیلی سخت است در را به رویشان ببندم و

سال هنوز نو، تازه و داغ است. مدت هاست تلاش می کنم علاوه بر تن سالم ، روح و روان سالمی نیز داشته باشم. تا جایی که امکان دارد از استرس و افکار ناراحت کننده دوری کنم. تا حدودی هم موفق بوده ام. اما نمی دانم چرا مدت هاست (دقیقا نمی دانم از چه زمانی شروع شد) که قلبا شاد نیستم. انگار فقط فقط فقط یک چیز مرا شاد می کند . تا آن شادی را لمس نکنم زندگی ام این چنین است. این ویژگی، یا بهتر است بگویم این حالت را اصلا دوست ندارم. این که زندگی ام بند یک چیز باشد. خوشی و ناخوشی ام وابسته به آن باشد عذاب آور است. اینکه اتفاقات ریز و درشت شیرین و لذت بخشی برایم بیافتد و من چشمم را ب

روزهایی که سپری شد، روزهای نسبتا سختی بود. پر از نگرانی، پر از فشار کاری ، و پر از انتظار برای تمام شدن این روزهای سخت. خوشبختانه بسیاری از این سختی ها تمام شد (البته هنوز کامل تمام نشده است). این روزها ذهن و فکرم آش شلم شوربایی است که در آن همه چیز حضور دارد. آنقدر فکرهای بی ربط و باربط را در این سر مبارک جای داده ام که خودم هم تعجب می کنم از این گنجایش ذهنی. در کنار آرزوها و خواسته های همیشگی ام، این روزها منتظر دو اتفاق بزرگ هستم و روزی بیش از صدبار از خداوند حاجت روا شدنم را می طلبم. شما هم که این نوشته را می خوانید برایم دعا کنید. امید که با بهبود کمیت و